بنظر من ،باید هر روز  یه بهونه برای زندگی داشته باشیم،ازاون دست بهونه های حال خوب کنِ که لبخند پهنی میشینه به لب هامون.مثلا: بعد اتمام روز سخت کاری، به خودمون قول شیرینی  بدیم ،این باعث میشه

تلفن میزنه میپرسه :بچگی  چه ورزشی میرفتی؟؟

گفتم:ژیمناستیک

گفت:نه یه رشته دیگه هم بود،چی بود؟!

گفتم:آهان ،تکواندو

 با عجله گفت : آره اسمش یادم رفته بود ، دوستت دارم ،خدافظ.

منتظر جواب من نشد که بگم منم دوستت دارم:)